Stil

Het is een poosje stil geweest van mijn kant en ik zal uitleggen waarom…

Ik ben de blog begonnen om de mensen om mij heen op de hoogte te houden van de laatste ontwikkelingen en om alles van me af te schrijven (dat zou helpen volgens veel mensen) Momenteel zit ik in een periode waarin veel dingen al afgesloten zijn. Het traject rondom de WIA is afgerond, ik ben bezig met het afronden op mijn werk en thuis….ja daar blijven we zoeken naar een goede weg en dat zal ook nog wel even blijven (en dat is prima, je kunt niet alles tegelijk)

Wel merk ik dat ik behoefte heb om vooruit te kijken ipv achteruit en in het ziek zijn verhaal te blijven hangen. Tuurlijk het is allemaal erg pittig en ik laat ook geregeld tranen lopen, maar ik word er niet beter van. Ik wil vooruit kijken, kijken wat wel kan (hetzij aangepast) dingen uitproberen en genieten als iets lukt ook al lig ik daarna plat. Want dat is gewoon een feit…..doe ik iets ‘extra’ lig ik daarna plat. Dat weten jullie inmiddels wel.

ik wil daar dus niet in blijven hangen, ik merk dat ik daardoor in het negatieve blijf hangen en daar schiet niemand iets mee op.

Positief word ik b.v. van mijn in december aangeschafte snijplotter…. Wauw wat ben ik blij dat ik die investering heb gemaakt. En het leuke is…..ik maak er andere mensen ook nog blij mee. Ik verkoop nl ook de dingen die ik maak. Nou zeg ik verkoop, maar ik verdien er verder niks aan, men betaald voor de goederen….niet meer en niet minder. Ik koop, over het algemeen ook pas de producten als er naar word gevraagd. Mensen blij, ik blij, want voor mij is dit pure ontspanning.

Hoe ik dat alles om ga zetten naar mijn blog weet ik nog niet….. ik had gehoopt dat ik dat inmiddels zou weten, maar nee. De tijd zal het dus leren….. wie weet stop ik wel met de blog…wie weet ook niet…..

https://www.facebook.com/justmadelon

Nieuw jaar, nieuw alles

Eind vorig jaar sloot ik af met de blog dat het gesprek met de verzekeringsarts er aan zat te komen en dat ik daar toch wel gespannen voor was.

Inmiddels is het gesprek geweest. Een erg prettig gesprek, met een man die begrip had voor de situatie en verder keek dan alleen maar de jonge dame die duizelig was. Hij had serieus in de gaten wat voor impact mijn beschadigde evenwichtsorganen hebben op mijn dagelijks leven en daarbij dus ook het dagelijks leven van mijn gezin. In details ga ik hier verder niet treden, dus dat het een fijn gesprek (voor zover zo’n soort gesprek fijn is natuurlijk) moet je maar van me aannemen.

De uitslag hebben we inmiddels ook alweer binnen en deze brief stond dat ik volledig afgekeurd zou worden. Wederom een heel dubbel gevoel. De druk van het MOETEN werken is er af en zorgt voor veel rust, anderzijds…ik ben 37 en had nog veel dromen mbt tot werk. Dromen die een andere invulling moeten krijgen, waar ik de tijd voor zal nemen en daarnaast ontspanning zoeken, in voor mij, het spirituele en creatieve.

De afronding op mijn werk gaat nu dus ook officieel beginnen, waarbij het eerste gesprek al is geweest en er waarschijnlijk nog meer zullen volgen tot het echte moment daar is.. het officiele ontslag. En wat daarna komt? Wie zal het zeggen…de tijd zal het leren

Beslissing van een ander

De vorige keer schreef ik er al kort over…Ik vind het lastig dat een ander beslist of ik ziek genoeg ben….. En daarmee wil ik echt niet zeggen dat ik de hele instantie UWV verkeerd vind hoor! Zeker niet! Het is goed dat er gecontroleerd word of iemand daadwerkelijk ziek is. De manier waarop ze dat doen vind ik dan wel weer een beetje omslachtig. Ik heb dit inmiddels 2 keer meegemaakt; 1 keer met mijn moeder en nu dus met mezelf. En beide keren hebben ze een compleet dossier gekregen van artsen, therapeuten, arbomensen, nog meer artsen, nog meer therapeuten…..Herhaaldelijk benoemd dat eigenlijk geen optie meer is…..maar nog….Je wordt opgeroepen om op spreekuur te komen (Logisch! ze willen je zien, met je praten) Daar aangekomen vragen ze; wat is er met je aan de hand (dat complete honderden blaadjes tellende dossier voor zich hebben liggen)…….??? Serieus? Kunnen we niet meteen beginnen met de dingen die belemmeringen verookzaken, wat je hebt gedaan en of dat uberhaupt iets heeft opgeleverd….ik weet niet hoor maar die vraag stond met zo tegene

Nou ja goed, ik heb mijn verhaal gedaan aan deze (vriendelijke!!!) man en hij begreep onze situatie. Hij had duidelijk verstand van de verschillende medicatie die ik slik en vroeg naar bepaalde bijwerkingen. Ik had veel gehoord over het uwv (en ook zelf meegemaakt) maar deze man was ECHT. Probeerde zich voor te stellen hoe het voor mij moest zijn maar ook voor mijn gezin.

Ik ging dan ook met een prettig gevoel weg. Ongeacht wat de uitslag zou zijn. Puur en alleen doordat deze man MIJ zag en niet nummertje zoveel die denkt dat ze niet kan werken. Nee hij zag dat ik eigenlijk gewoon wil werken, maar dat ik terug gefloten word door mijn eigen lichaam.

Uiteindelijk kreeg ik een week later een brief van het UWV met de uitslag dat ik volledig afgekeurd word. Enerzijds fijn, want op deze manier kon het ook niet. Anderzijds verdrietig, want het voelt alsof je er niet meer toe doet in de maatschappij…..

In de kerstvakantie kwam dat gevoel heel hard binnen…..want serieus ik denk dat ik de wereld nog wel wat te bieden hebben…spiritueel en creatief gezien. Maar hoe dan? Die zoektocht gaan we maar eens starten…

Einde van het jaar

De decembermaand is begonnen en daarmee komt het eind van het jaar in zicht. Een tijd dat mensen terug gaan kijken op het jaar. Overal zie je het voorbij komen; radio, televisie, kranten, maar ook zakelijk en privé kijkt men terug op het jaar. Was het een goed jaar of viel het toch wel tegen? Ook wij kijken terug op ons jaar. Een turbulent jaar…. maar dat zijn we gewend…..sinds ik mijn vriend ken hebben we pittige jaren gekend. Diepe dalen en hoge hoogtes. Zo ook dit jaar. En het jaar is nog niet afgelopen.. Wellicht de heftigste maand van alle is de decembermaand. Want naast alle sint en kerst drukte is het ook de maand dat ik in gesprek ga met het UWV. En daar zie ik best tegenop. Zoals te lezen was in mijn vorige blog; een ander gaat beslissen wat ik wel en niet kan. Maar goed, daarover de volgende keer meer.

Het afgelopen jaar; het jaar dat duidelijk werd dat ik niet meer in mijn huidige werkfunctie terug zal keren, het jaar dat ik mijn spirituele kant steeds meer durfde te laten zien (op naar nog meer openheid over wat ik allemaal ervaar op dat vlak), het jaar dat de scootmobiel de deur uit kon omdat mijn been goed genas, ik steeds meer en vaker zonder krukken ging lopen, het jaar dat ik een boel papieren moest verzamelen voor mijn wia aanvraag, ik de wia aanvraag daadwerkelijk deed, het jaar waarin mijn grote liefde mijn ten huwelijk vroeg! Kortom een jaar van uitersten!

Nu kan ik heel enthousiast roepen; op naar een nieuw en vooral GOED jaar, maar diep van binnen weet ik …..het zal weer een turbulent jaar worden. Ik ben nog lang niet zover dat ik mijn balans goed heb, nog lang niet door het acceptatieproces heen, maar tegelijkertijd zal ik blijven genieten van alle dingen die wel kunnen en alle mooie mensen die trouw om ons heen blijven staan!

Herhaling

Waarschijnlijk zal een deel van deze blog herhaling zijn. Niet omdat ik dat nou perse wil, maar omdat het schijnbaar toch nog nodig is.

Afgelopen weekend heb ik de WIA aangevraagd…dat was best even slikken….en eerlijk is eerlijk ik heb daar ook echt wel een traan om gelaten. Want linksom of rechtsom….ik wil dit niet. Maar feit is ook, ik kan het nu niet anders… Dus nu moet ik afwachten of de desbetreffende verzekeringsarts van het UWV dat ook vind…. Ben ik volgens hen ziek genoeg om niet te werken. Ik moet je zeggen dat ik dat, als onzichtbaar zieke, best een ding vind…..Want duh je ziet niks aan mij….en dan moet een persoon die me niet kent beoordelen wat ik nog kan…..

En begrijp me niet verkeerd! Ik ben een groot voorstander van dat er gecontroleerd moet worden of je daadwerkelijk ziek bent hoor! Want er zijn er helaas genoeg die de boel voor de gek hebben. En dat gaat dan weer ten koste van mensen aan wie je niks ziet.

Mijn arbo arts zei de laatste keer zo mooi, om zijn verslag rond te maken, wat zijn nou precies je klachten? Want ik zie je hier relatief vrolijk door de gang lopen en we hebben prima gesprekken. Ik merk niks aan je… Pppfff begint hij nou ook al? Al 9 jaar loop ik bij hem, altijd prettige gesprekken gehad, goede tips gekregen om uit te proberen en nu bij het laatste gesprek dit….. gelukkig, bleek achteraf, probeerde hij me uit de tent te lokken om heel duidelijk te vertellen hoe ik mezelf aanpas aan de wereld. Want dat ziet bijna niemand, of je moet mij erg goed kennen inmiddels.

Bijna niemand ziet dat ik een heleboel evenwicht opvang door mijn voeten schuin naar buiten te zetten, pinquin voetjes noemt een lief vriendinnetje dat altijd. Dat doe ik al jaren door mijn turn verleden, maar in dit geval helpt het me ook echt! je hebt simpelweg meer draagvlak.

Ik loop, waar kan, zo dichtbij mogelijk bij een muur/schutting/heg/geparkeerde auto’s. Maar ook bij mijn wederhelft of kind in de buurt. Als ik maar iets kan grijpen als ik een zogenaamde zwieper krijg. Ik neem in de winkel altijd een karretje mee, ook al heb ik maar 2 dingen nodig.

Als ik toch naar een verjaardag ga, probeer ik op een rustig moment te gaan (jup ik ben zo’n persoon die zich niet aan de uitnodiging houd) en ga ik op een plek zitten waar ik alles kan overzien. Dit laatste doe ik sowieso op veel plekken.

Wanneer iemand tegen mij zegt; goh het gaat wel goed he? Vraag ik soms door waarom men dat denkt… krijg ik regelmatig het antwoord dat ik samen met onze jongen vrolijk naar school loop, daar een praatje maak met een ouder en dan weer rustig weg loop. Nou heb ik niet altijd zin om tekst en uitleg te geven en laat ik het vaak maar gaan, maar soms komt de volle uitleg…..

Dan vraag ik of ze hebben gezien dat ik dat stukje bij school vlak langs het muurtje loop, ik het gedeelte waar ik niks vast kan houden naar beneden kijk en vlak bij mijn zoon probeer te blijven en dat ik hem ondertussen uit probeer te leggen dat hij niet zo om mama heen moet rennen omdat mama dan nog duizeliger wordt. Dat wanneer ik sta te praten met een ouder, ik dat vaak staand naast een muur doe en soms zelfs leunend tegen de muur. Dat ik mijn zoon regelmatig moet uitleggen waarom mama niet kan helpen op school en andere mama’s wel. Dat mijn zoon 3 dagen in de week naar de bso gaat zodat hij lekker kan ravotten met vriendjes zonder daarbij rekening hoeft te houden met zn mama. Dat hij zelf al zegt dat mama voor de knuffels is en papa voor het stoeien, want mama is duizelig. Dat mijn hart breekt als hij voor de zoveelste keer vraagt of ik mee ga zwemmen, spelen, naar de dierentuin, de kazerne…..noem het maar op…..en mama weer nee moet zeggen. Het gezicht van de andere persoon is op dit moment vaak al zo vertrokken dat ik maar ophoud met praten en zeg dat we wel heel gelukkig met elkaar zijn..Wat overigens nog steeds het geval is gelukkig.

Dus om fijn in de herhaling te vallen; mensen oordeel niet te snel over een ander. Je weet niet wat er achter de voordeur schuil gaat……

Geluk

Soms zijn er van die momenten dat je zo gelukkig bent en dat ook die stomme duizeligheid je daar niet uit kan halen! En dan toch ineens bekruipt je dat ongemakkelijke gevoel…..want hoe dan? Trek ik dat allemaal wel? Hoe plannen we het zodat ik niet teveel last heb…..

Nu hoor ik jullie denken, waar heeft ze het in hemelsnaam over?

Dat enorm gelukkige moment begon toen mijn lieve vriend aan mij vroeg of ik met hem wilde trouwen! Wauw! Ondanks al het gedoe wat mijn duizeligheid met zich mee brengt, wil hij toch nog met MIJ trouwen! Mijn grootste onzekerheid….dat hij weg zou gaan om al dit gedoe (wat ik nog had kunnen begrijpen ook!) word in 1 klap aan de kant gezet door hem.

Nu krijg ik van verschillende kanten de vraag hoe romantisch hij dit heeft aangepakt……mensen die mijn vriend kennen weten dat hij geen grote romanticus is….dus geen grote romantische toestanden hier hoor. Maar dat hoeft voor mij ook niet. Het feit dat hij ondanks alles nog steeds met mij wil trouwen zegt, naar mijn idee, genoeg over zijn liefde voor mij.

Maar naast dat enorm gelukkige gevoel zit ook een bak met twijfels. Want ga ik zo’n dag wel volhouden? Hoe groot of hoe klein moeten we het houden? Wie gaan we dan wel uitnodigen en wie niet? Stoot je mensen daarmee niet voor het hoofd? Hoe kunnen we de dag plannen dat ik tussendoor even een uurtje kan rusten bijvoorbeeld. Is dat dan geen saai uurtje voor de gasten? Of vinden ze zo’n uurtje tussendoor ook best prettig? BOEM, daar kwam de onzekerheid ook weer om de hoek kijken.

Ik hoop dat ik tegen die tijd (want het duurt nog wel even voordat het zover is) kan denken; het is ONS feest! Wij doen het op onze manier.

Tot die tijd……zweef ik op een roze trouwwolk!

Regelmaat, rust maar ook missen

De vakantie van ons zoontje zit er ook weer op (net als die van mijn vriend overigens) Dat betekend weer meer regelmaat in huis, maar ook weer meer rust voor mij. Want hoe fijn ik de vakantie ook vind, lekker samen met het gezin, het breekt met qua vermoeidheid echt wel op. Ik merk dan ook dat ik momenteel veel slaap, sneller geïrriteerd ben en uiteraard meer duizelig. Dan wordt me toch weer duidelijk dat ik die rust echt nodig heb.

Ook gaat ons zoontje naar de BSO. Ik merk dat veel mensen dat niet begrijpen omdat ik nu bij huis zit. Maar wanneer je eigenlijk gemiddeld 2x op een dag ongeveer 2 uur rust nodig hebt…..en een zoontje van bijna 5……is dat niet te doen als hij ’s middags thuis is (ze hebben een continue rooster waarbij ze 3 dagen om 14.15 uur uit zijn en 2x 12.15 uur) Hoe vervelend ik het ook vind die dagen dat hij op de BSO is, kan ik juist flink bijtrekken in energie. Mis ik hem dan? Uiteraard!! Het liefst heb ik hem gewoon lekker bij me! Dat wil iedere ouder, maar ik denk ook dat ik in verhouding een betere mama kan zijn op het moment dat ik die rust kan pakken. Dan ben ik begripvoller, heb ik een langere adem, kan ik een aan tafel spelletje met hem doen, knutselen, met LEGO bouwen of gewoon even lekker op de bank samen een filmpje kijken. En gelukkig vind hij het enorm leuk op de BSO en kan hij daar met vriendjes lekker spelen, rennen, klimmen….kortom flink z’n energie kwijt!

Al met al denk ik dat het ritme wat er nu is, het beste ritme is voor ons allemaal…. en mensen die het niet begrijpen….wellicht goed om een dagje in mijn schoenen te komen staan…

Prikkelvrij uurtje

Wat was ik blij om te lezen dat ze bij onze kermis een prikkelvrij uurtje zouden houden! Wat dat inhoud? Een uurtje kermis waarbij de muziek zachter gaat en de lampen uit of op een rustige stand (dus niet van dat geflikker) Ik keek er dan ook naar uit om met onze zoon en mijn vriend samen naar de kermis te gaan dat uurtje. Want feit is dat ik zonder dat prikkelvrije uurtje hoorndol zou worden op de kermis en ik de week er na flink last heb.

Dat weekend voelde ik me alleen niet top….ik baalde dat ik waarschijnlijk ook dat uurtje niet zou kunnen gaan. Gelukkig ging het die maandag iets beter en heb ik alle puf bij elkaar geraapt om toch even te gaan.

Onze zoon vond het prachtig! Met papa EN mama naar de kermis! Mama die live kijkt hoe hij in de draaimolen gaat, touwtje trekt en met papa in de botsauto’s gaat! Een mama die (tegen beter weten in) probeer een pluche Paw Patrol te grijpen bij de grijpautomaten, maar wat helaas niet lukt. Wat een plezier had ons ventje! En wat genoot ik van dat uurtje!

Eenmaal thuis moest ik uiteraard plat, maar dat maakte niet uit. Voor het eerst in 3 jaar had ik samen met mijn mannen naar de kermis gekund! Wat een genieten!

Bezoek

Vandaag begonnen mijn collega’s weer met hun werkzaamheden na een welverdiende vakantie. Ik had een goede dag gelukkig en heb ze opgezocht, samen met mijn vriend en zoontje.

Bij binnenkomst werden de eerste knuffels al uitgedeeld en rustig heb ik de school rondgelopen en verschillende collega’s gesproken. Mijn zoontje vond het maar wat prachtig! Vooral toen we de snoezelruimte even mochten gebruiken……Mama jou werk is echt gaaf!! En dat is het…..gaaf! Hoe mooi is het als je mensen kunt helpen in hun leven. Want daar komt het eigenlijk op neer in het onderwijs….mensen helpen hun kennis te vergroten, zichzelf te leren kennen, de wereld te leren kennen en wij mogen ze daarbij helpen.

En vandaag begonnen mijn collega’s dus weer met alle voorbereidingen die daarvoor nodig zijn…..wat had ik graag onderdeel willen zijn van die voorbereidingen…..in plaats daarvan kwam ik op bezoek…in mijn bed liggend tot 9.30 uur zodat ik het vol kon houden….daarna slapend op de bank moe van alle indrukken….en met een dubbel gevoel…..verdrietig dat ik geen onderdeel uitmaak van die voorbereidingen, maar erg blij om collega’s te zien en te spreken!

Jaloezie

In mijn vorige blog had ik het over verschillende gevoelens die bij chronisch ziek komen kijken, in mijn geval (dit zal vast niet voor iedereen hetzelfde zijn)

Jaloezie hoort daar bij mij ook zeker bij, hoe graag ik ook zou willen dat dat niet zo was. Maar toch bekruipt dat gevoel me, de ene keer vaker dan de andere. Vooral als het gezinssituaties zijn…. Als ik een ander gezin gezellig wandelend zie lopen richting de speeltuin, beelden van gezinnen die een gezellig dagje uit zijn, vliegvakanties maken (of überhaupt een gezellige vakantie met dagjes uit) Dan word ik stiekem best jaloers dat wij dat niet kunnen.

Afgelopen vakantie ook… ik zat in het huisje, vriend was samen met ons zoontje weg en ik zag een ander gezin gezellig lopen, springen, huppelen, vader die kind de lucht in tilt….en bam daar kwamen de waterlanders……want feit was dat ik dat niet kon….(deze vakantie was het weer raak, ik ging met een herstellende bronchitis weg en brak op dag 1 een rib door het hoesten…..dus kon helemaal geen kant op tot grote teleurstelling van ons allen aangezien we vorig jaar ook al onze vakantie moesten afbreken door een gebroken knie bij mij) Maar nog, nu was het de bronchitis/gebroken rib waardoor ik helemaal niks kon, normaal kan ik ook weinig en ben ik blij als ik 2x een middag mee kan ergens naar toe.

En tegelijkertijd weet ik maar al te goed dat het plaatje dat ik zie, enorm bedrog kan zijn. Want ook ik weet niet wat er bij hen achter de voordeur speelt….. Vader of moeder kan ook daarvoor plat hebben gelegen en zich opgemaakt hebben voor een momentje met het gezin…..of nog erger…..huiselijk geweld en speelt 1 van beide mooi weer…..Ik probeer me dat ook altijd te bedenken als ik die gevoelens ervaar….. het gras LIJKT altijd groener aan de overkant….