Geluk

Soms zijn er van die momenten dat je zo gelukkig bent en dat ook die stomme duizeligheid je daar niet uit kan halen! En dan toch ineens bekruipt je dat ongemakkelijke gevoel…..want hoe dan? Trek ik dat allemaal wel? Hoe plannen we het zodat ik niet teveel last heb…..

Nu hoor ik jullie denken, waar heeft ze het in hemelsnaam over?

Dat enorm gelukkige moment begon toen mijn lieve vriend aan mij vroeg of ik met hem wilde trouwen! Wauw! Ondanks al het gedoe wat mijn duizeligheid met zich mee brengt, wil hij toch nog met MIJ trouwen! Mijn grootste onzekerheid….dat hij weg zou gaan om al dit gedoe (wat ik nog had kunnen begrijpen ook!) word in 1 klap aan de kant gezet door hem.

Nu krijg ik van verschillende kanten de vraag hoe romantisch hij dit heeft aangepakt……mensen die mijn vriend kennen weten dat hij geen grote romanticus is….dus geen grote romantische toestanden hier hoor. Maar dat hoeft voor mij ook niet. Het feit dat hij ondanks alles nog steeds met mij wil trouwen zegt, naar mijn idee, genoeg over zijn liefde voor mij.

Maar naast dat enorm gelukkige gevoel zit ook een bak met twijfels. Want ga ik zo’n dag wel volhouden? Hoe groot of hoe klein moeten we het houden? Wie gaan we dan wel uitnodigen en wie niet? Stoot je mensen daarmee niet voor het hoofd? Hoe kunnen we de dag plannen dat ik tussendoor even een uurtje kan rusten bijvoorbeeld. Is dat dan geen saai uurtje voor de gasten? Of vinden ze zo’n uurtje tussendoor ook best prettig? BOEM, daar kwam de onzekerheid ook weer om de hoek kijken.

Ik hoop dat ik tegen die tijd (want het duurt nog wel even voordat het zover is) kan denken; het is ONS feest! Wij doen het op onze manier.

Tot die tijd……zweef ik op een roze trouwwolk!

Advertenties

Regelmaat, rust maar ook missen

De vakantie van ons zoontje zit er ook weer op (net als die van mijn vriend overigens) Dat betekend weer meer regelmaat in huis, maar ook weer meer rust voor mij. Want hoe fijn ik de vakantie ook vind, lekker samen met het gezin, het breekt met qua vermoeidheid echt wel op. Ik merk dan ook dat ik momenteel veel slaap, sneller geïrriteerd ben en uiteraard meer duizelig. Dan wordt me toch weer duidelijk dat ik die rust echt nodig heb.

Ook gaat ons zoontje naar de BSO. Ik merk dat veel mensen dat niet begrijpen omdat ik nu bij huis zit. Maar wanneer je eigenlijk gemiddeld 2x op een dag ongeveer 2 uur rust nodig hebt…..en een zoontje van bijna 5……is dat niet te doen als hij ’s middags thuis is (ze hebben een continue rooster waarbij ze 3 dagen om 14.15 uur uit zijn en 2x 12.15 uur) Hoe vervelend ik het ook vind die dagen dat hij op de BSO is, kan ik juist flink bijtrekken in energie. Mis ik hem dan? Uiteraard!! Het liefst heb ik hem gewoon lekker bij me! Dat wil iedere ouder, maar ik denk ook dat ik in verhouding een betere mama kan zijn op het moment dat ik die rust kan pakken. Dan ben ik begripvoller, heb ik een langere adem, kan ik een aan tafel spelletje met hem doen, knutselen, met LEGO bouwen of gewoon even lekker op de bank samen een filmpje kijken. En gelukkig vind hij het enorm leuk op de BSO en kan hij daar met vriendjes lekker spelen, rennen, klimmen….kortom flink z’n energie kwijt!

Al met al denk ik dat het ritme wat er nu is, het beste ritme is voor ons allemaal…. en mensen die het niet begrijpen….wellicht goed om een dagje in mijn schoenen te komen staan…

Prikkelvrij uurtje

Wat was ik blij om te lezen dat ze bij onze kermis een prikkelvrij uurtje zouden houden! Wat dat inhoud? Een uurtje kermis waarbij de muziek zachter gaat en de lampen uit of op een rustige stand (dus niet van dat geflikker) Ik keek er dan ook naar uit om met onze zoon en mijn vriend samen naar de kermis te gaan dat uurtje. Want feit is dat ik zonder dat prikkelvrije uurtje hoorndol zou worden op de kermis en ik de week er na flink last heb.

Dat weekend voelde ik me alleen niet top….ik baalde dat ik waarschijnlijk ook dat uurtje niet zou kunnen gaan. Gelukkig ging het die maandag iets beter en heb ik alle puf bij elkaar geraapt om toch even te gaan.

Onze zoon vond het prachtig! Met papa EN mama naar de kermis! Mama die live kijkt hoe hij in de draaimolen gaat, touwtje trekt en met papa in de botsauto’s gaat! Een mama die (tegen beter weten in) probeer een pluche Paw Patrol te grijpen bij de grijpautomaten, maar wat helaas niet lukt. Wat een plezier had ons ventje! En wat genoot ik van dat uurtje!

Eenmaal thuis moest ik uiteraard plat, maar dat maakte niet uit. Voor het eerst in 3 jaar had ik samen met mijn mannen naar de kermis gekund! Wat een genieten!

Bezoek

Vandaag begonnen mijn collega’s weer met hun werkzaamheden na een welverdiende vakantie. Ik had een goede dag gelukkig en heb ze opgezocht, samen met mijn vriend en zoontje.

Bij binnenkomst werden de eerste knuffels al uitgedeeld en rustig heb ik de school rondgelopen en verschillende collega’s gesproken. Mijn zoontje vond het maar wat prachtig! Vooral toen we de snoezelruimte even mochten gebruiken……Mama jou werk is echt gaaf!! En dat is het…..gaaf! Hoe mooi is het als je mensen kunt helpen in hun leven. Want daar komt het eigenlijk op neer in het onderwijs….mensen helpen hun kennis te vergroten, zichzelf te leren kennen, de wereld te leren kennen en wij mogen ze daarbij helpen.

En vandaag begonnen mijn collega’s dus weer met alle voorbereidingen die daarvoor nodig zijn…..wat had ik graag onderdeel willen zijn van die voorbereidingen…..in plaats daarvan kwam ik op bezoek…in mijn bed liggend tot 9.30 uur zodat ik het vol kon houden….daarna slapend op de bank moe van alle indrukken….en met een dubbel gevoel…..verdrietig dat ik geen onderdeel uitmaak van die voorbereidingen, maar erg blij om collega’s te zien en te spreken!

Jaloezie

In mijn vorige blog had ik het over verschillende gevoelens die bij chronisch ziek komen kijken, in mijn geval (dit zal vast niet voor iedereen hetzelfde zijn)

Jaloezie hoort daar bij mij ook zeker bij, hoe graag ik ook zou willen dat dat niet zo was. Maar toch bekruipt dat gevoel me, de ene keer vaker dan de andere. Vooral als het gezinssituaties zijn…. Als ik een ander gezin gezellig wandelend zie lopen richting de speeltuin, beelden van gezinnen die een gezellig dagje uit zijn, vliegvakanties maken (of überhaupt een gezellige vakantie met dagjes uit) Dan word ik stiekem best jaloers dat wij dat niet kunnen.

Afgelopen vakantie ook… ik zat in het huisje, vriend was samen met ons zoontje weg en ik zag een ander gezin gezellig lopen, springen, huppelen, vader die kind de lucht in tilt….en bam daar kwamen de waterlanders……want feit was dat ik dat niet kon….(deze vakantie was het weer raak, ik ging met een herstellende bronchitis weg en brak op dag 1 een rib door het hoesten…..dus kon helemaal geen kant op tot grote teleurstelling van ons allen aangezien we vorig jaar ook al onze vakantie moesten afbreken door een gebroken knie bij mij) Maar nog, nu was het de bronchitis/gebroken rib waardoor ik helemaal niks kon, normaal kan ik ook weinig en ben ik blij als ik 2x een middag mee kan ergens naar toe.

En tegelijkertijd weet ik maar al te goed dat het plaatje dat ik zie, enorm bedrog kan zijn. Want ook ik weet niet wat er bij hen achter de voordeur speelt….. Vader of moeder kan ook daarvoor plat hebben gelegen en zich opgemaakt hebben voor een momentje met het gezin…..of nog erger…..huiselijk geweld en speelt 1 van beide mooi weer…..Ik probeer me dat ook altijd te bedenken als ik die gevoelens ervaar….. het gras LIJKT altijd groener aan de overkant….

Acceptatie

Een poosje terug heb ik het gehad over belemmeringen en aanpassen.

In dat rijtje past ook acceptatie. Ik krijg vaak de vraag of ik het inmiddels een plekje heb gegeven. En daar moet ik Nee op antwoorden. Ik denk ook niet dat dat zo snel kan. Vorig jaar rond deze tijd kreeg ik te horen dat mijn duizeligheid niet meer over ging. Maar met de komst van dat antwoord kwamen er nog meer dingen die ik ‘moest’ gaan accepteren. Grote en kleine dingen.

Om een voorbeeld te geven van een klein ding, we hadden 9 jaar geleden een rondreis door Cuba geboekt die we moesten annuleren door mijn duizelaanval. Toen nog denkende dat dat nog wel een keer later ging gebeuren. Inmiddels weet ik dat 16 dagen in een bus niet meer haalbaar is. Nou is dit geen wereldschokkend iets om je bij neer te leggen, dat weet ik. Maar het is wel 1 van de dingen die niet meer kunnen.

Grotere dingen om te accepteren is bijvoorbeeld het feit dat er geen broertje of zusje voor onze kerel zal komen (of het moet een hele grote verrassing worden) Iets wat voor veel verdriet zorgt. Begrijp me niet verkeerd ik ben heel dankbaar dat ik onze jongen heb mogen krijgen. Want naast mijn evenwichtsstoornis heb ik ook PCOS. (mocht je meer willen weten over PCOS zie deze link . Wat er in ons geval voor zorgde dat ik hormoonbehandelingen moest ondergaan om zwanger te raken. Een intensief traject wat voor mij nu niet te doen is. Maar ook wanneer er een 2e kindje zou zijn, zou me dat teveel energie kosten. Waardoor ik gevoelsmatig iedereen tekort doe. Daarom dus de keuze om onze jongen enigskind te laten. Een bewuste keuze, maar wel een met veel emoties.

Dus naast acceptatie van iedere dag duizelig zijn, komen er nog meer dingen die we ook moet accepteren. Denk dat veel mensen daar niet bij stil staan (ikzelf stond daar ook zeker niet bij stil!) Het is niet alleen je chronische ziekte die je moet accepteren, ook alle randzaken moeten een plekje krijgen. Wat ook weer voor diverse gevoelens zorgt die in het rijtje Aanpassen, belemmeringen en acceptatie passen…… Daarover de volgende keer meer

Aanpassen

Soms ben je in gesprek met iemand en besef je eigenlijk hoe hoog alles zit.

Ik moet volgens mensen praten over waar ik mee zit in plaats van alles op te kroppen en het dan in één keer allemaal er uit te gooien met alle tranen van dien. Alleen het probleem is, dat ik soms niet eens weet waar ik nou weer last van heb…..soms ben ik ‘gewoon’ verdrietig….’gewoon’ boos en weet ik serieus niet wat er aan de hand is. Lastig voor hen, maar ook voor mij.

En eerlijk is eerlijk….er gebeurt een heleboel momenteel. Ik zit midden in een keuringstraject wat me enorm onrustig maakt en tegelijkertijd zit ik midden in een acceptatie proces….’ik moet alles maar accepteren wat ik niet meer kan’ …Makkelijker gezegd dan gedaan als je nog zoveel wil, je een zoontje van bijna 5 hebt met wie je nog van alles wil doen, een lieve vriend hebt met wie je o.a. nog gezellig naar feestjes wil, en überhaupt toekomstbeelden op allerlei vlakken aan moet passen. Soms klein, soms groot, het moet allemaal een plekje krijgen naast het plekje dat je chronisch ziek bent.

En soms denk ik ook, laat ik maar niet allemaal delen wat ik voel….want dat is een heleboel! Schuldgevoel, verdriet, boosheid, onzekerheid, angst, jaloezie, trots, dankbaarheid… en nu hoor ik een aantal van jullie denken….trots en dankbaarheid dat klopt niet in dit rijtje. Nee dat kan ik me voorstellen. Maar naast alle negatieve gedachtes kan ik, gelukkig, ook nog wel mooie dingen om me heen zien.

Want naast mijn ongelooflijk lieve kerels, hebben we beiden ook lieve ouders die een boel voor ons doen, heb ik een lieve zus die helpt wanneer ze kan en hebben we ook nog eens lieve vrienden die helpen waar ze kunnen. En als er weer zo’n moment komt dat we hulp nodig hebben en de hulp word weer geboden…..Ja dan ben ik enorm trots en dankbaar op de mensen om ons heen.

En daarnaast ook dankbaar in het rijtje omdat ik me maar al te goed besef dat er nog ergere dingen zijn…nee daarbij wil ik mijn duizeligheid niet naar beneden halen, want dat wens ik niemand toe, maar ik kan wel mijn zoontje op zien groeien, op een andere manier kan ik wel leuke dingen met hem doen, kan ik wel genieten van fijne zomeravonden met mijn vriend, koffiedates met een vriendin en onverwachte berichtjes van mijn neefje of nichtje.

Dus tja, verdriet en boosheid om wat niet meer kan en daarnaast dankbaarheid om wat nog wel kan…..en daartussenin allerlei andere gevoelens die met elkaar in gevecht zijn…Hopelijk kunnen jullie een beetje een beeld krijgen en begrijpen wat voor gevecht het is in mijn hoofd…..