Opheldering

Ik wil toch een kleine opheldering geven…..of eigenlijk mezelf weer verantwoorden… Mensen zeggen nu tegen mij dat ze het zo dapper vinden dat ik dit allemaal deel met de buitenwereld…maar eigenlijk is daar niks dappers aan…eigenlijk ben ik me gewoon weer aan het verantwoorden naar de buitenwereld. Vertellen wat er allemaal vooraf en achteraf gebeurt als ik besluit wel een dagje weg te gaan met mijn gezin….uitleggen dat ik na mijn grote glimlach optreden thuis op de bank of in bed plof….uitleggen dat wanneer wij op vakantie gaan, het geen vakantie is als ieder ander maar dat ik daar bijna hetzelfde ritme aanhoud als hier en mijn vriend dus daar ook veel alleen doet met onze zoon…. Dus dapper? Nee, zo wil ik het zeker niet noemen.

Heb ik een bijzonder leven? Nee, eigenlijk is het in verhouding met veel anderen maar een saai leven. Heb ik een alledaags leven? Nee dat ook niet, door alle beperkingen die die kleine rotdingen genaamd evenwichtsorganen met zich meebrengen, heb ik geen alledaags leven. En toch ook weer wel! Waarom? Omdat met mij een heleboel mensen een onzichtbare ziekte hebben. Ik weet geen cijfers, dus daar ga ik ook geen uitspraken over doen, maar ik weet wel dat er in Nederland een heleboel mensen kampen met een onzichtbare ziekte. Mensen aan wie je niks ziet of merkt op het eerste gezicht, maar die dagelijks tegen hun beperkingen aanlopen. En zij niet alleen, ook hun evt. partners en kinderen. Wat voor invloed het heeft is niet met elkaar te vergelijken, maar ook zij hebben hier iedere dag mee te maken.

Waarschijnlijk zijn er in je eigen omgeving ook mensen die onzichtbaar ziek zijn en waarvan je het wellicht niet eens weet.Als ik naar mijn eigen omgeving kijk, heb ik minstens 5-10 personen die iedere dag kampen met pijn, vermoeidheid, duizeligheid en ga zo maar door. Deze mensen laten naar de buitenwereld ook bijna niks merken. En dan hoor ik veel mensen roepen, misschien moeten ze de buitenwereld eens vertellen wat ze hebben! Dit is vaak al wel gebeurd, maar we willen niet zeuren…kijkend naar mezelf… ik wil niet iedere dag zeggen dat ik duizelig ben, daar word ik niet veel gezelliger van en de persoon die het vraagt zit er ook niet altijd op te wachten. Dus zetten we die glimlach maar weer op en zeggen dat het wel gaat. Niet de meest slimme actie, want dit zorgt weer voor onbegrip van de buitenwereld.

En daar zit weer de clou… de buitenwereld! Nee ik ga niet de schuld in de schoot van de buitenwereld gooien. Doordat wij die glimlach opzetten is het ook lastig inschatten wat er nou precies speelt. Maar het is soms wel erg makkelijk om te oordelen over iets waar je niet alle ins en outs van weet, maar het gebeurt heel makkelijk. En ja ik betrap mezelf er ook wel eens op, oordelen terwijl ik iemand niet ken. Ik denk dat we met z’n allen eens wat liever voor elkaar moeten zijn. Niet meteen oordelen, vraag gewoon eens hoe het echt met iemand gaat (met alle risico van dien hoor! Want we kunnen gaan huilen!! Van blijdschap, verdriet, opluchting. Maar oh wat is het fijn om de vraag eens te krijgen: Hoe gaat het nu ECHT met je?)

2 gedachten over “Opheldering

  1. Mooi geschreven, zo herkenbaar. Hoe gaat het met je is zo vaak een ‘beleefdheidsvraag’ zonder het echte antwoord te willen weten. Inderdaad een samenspel tussen vrager en ontvanger… Meerdere keren gekwetst zijn door ondoordachte antwoorden of opmerkingen helpen niet mee om eerlijk te antwoorden. Anderen kunnen nou eenmaal nooit echt begrijpen hoe het is, als je zelf niet in een vergelijkbare situatie hebt gezeten. Geloof me echter, ik wens het niemand toe!

    Geliked door 1 persoon

  2. Nou ja.. Ik sluit me aan bij Esther.. vraag het liever niet als je geen antwoord wilt..
    Vooroordelen.. Ik zit er ook stampvol mee.. helaas.. thats me.. MAAR, gelukkig durf ik ook op mijn snuit te gaan en te zeggen dat ik de plank totaal mis sloeg..
    Als je dan dan toch zo ‘graag’ oordeelt kan dat ook nog een soort van oplossing zijn..
    En jouw verhalen.. is het een verantwoording of een opheldering voor jouw én je omgeving.. in ieders belang, ter opluchting…? Hoe dan ook, doe het in de basis voor jezelf en niet voor een ander. Ly

    Liefs

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s