Aanpassen

Soms ben je in gesprek met iemand en besef je eigenlijk hoe hoog alles zit.

Ik moet volgens mensen praten over waar ik mee zit in plaats van alles op te kroppen en het dan in één keer allemaal er uit te gooien met alle tranen van dien. Alleen het probleem is, dat ik soms niet eens weet waar ik nou weer last van heb…..soms ben ik ‘gewoon’ verdrietig….’gewoon’ boos en weet ik serieus niet wat er aan de hand is. Lastig voor hen, maar ook voor mij.

En eerlijk is eerlijk….er gebeurt een heleboel momenteel. Ik zit midden in een keuringstraject wat me enorm onrustig maakt en tegelijkertijd zit ik midden in een acceptatie proces….’ik moet alles maar accepteren wat ik niet meer kan’ …Makkelijker gezegd dan gedaan als je nog zoveel wil, je een zoontje van bijna 5 hebt met wie je nog van alles wil doen, een lieve vriend hebt met wie je o.a. nog gezellig naar feestjes wil, en überhaupt toekomstbeelden op allerlei vlakken aan moet passen. Soms klein, soms groot, het moet allemaal een plekje krijgen naast het plekje dat je chronisch ziek bent.

En soms denk ik ook, laat ik maar niet allemaal delen wat ik voel….want dat is een heleboel! Schuldgevoel, verdriet, boosheid, onzekerheid, angst, jaloezie, trots, dankbaarheid… en nu hoor ik een aantal van jullie denken….trots en dankbaarheid dat klopt niet in dit rijtje. Nee dat kan ik me voorstellen. Maar naast alle negatieve gedachtes kan ik, gelukkig, ook nog wel mooie dingen om me heen zien.

Want naast mijn ongelooflijk lieve kerels, hebben we beiden ook lieve ouders die een boel voor ons doen, heb ik een lieve zus die helpt wanneer ze kan en hebben we ook nog eens lieve vrienden die helpen waar ze kunnen. En als er weer zo’n moment komt dat we hulp nodig hebben en de hulp word weer geboden…..Ja dan ben ik enorm trots en dankbaar op de mensen om ons heen.

En daarnaast ook dankbaar in het rijtje omdat ik me maar al te goed besef dat er nog ergere dingen zijn…nee daarbij wil ik mijn duizeligheid niet naar beneden halen, want dat wens ik niemand toe, maar ik kan wel mijn zoontje op zien groeien, op een andere manier kan ik wel leuke dingen met hem doen, kan ik wel genieten van fijne zomeravonden met mijn vriend, koffiedates met een vriendin en onverwachte berichtjes van mijn neefje of nichtje.

Dus tja, verdriet en boosheid om wat niet meer kan en daarnaast dankbaarheid om wat nog wel kan…..en daartussenin allerlei andere gevoelens die met elkaar in gevecht zijn…Hopelijk kunnen jullie een beetje een beeld krijgen en begrijpen wat voor gevecht het is in mijn hoofd…..

2 gedachten over “Aanpassen

  1. Uitersten van emoties kunnen dicht bij elkaar staan.. om niets, om iets.. herkenbaar en kut.. maar daardoor ook weer een glimlach en (bijvoorbeeld) trots en dankbaar. Gelukkig, je leeft!

    Liefs

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s