Herhaling

Waarschijnlijk zal een deel van deze blog herhaling zijn. Niet omdat ik dat nou perse wil, maar omdat het schijnbaar toch nog nodig is.

Afgelopen weekend heb ik de WIA aangevraagd…dat was best even slikken….en eerlijk is eerlijk ik heb daar ook echt wel een traan om gelaten. Want linksom of rechtsom….ik wil dit niet. Maar feit is ook, ik kan het nu niet anders… Dus nu moet ik afwachten of de desbetreffende verzekeringsarts van het UWV dat ook vind…. Ben ik volgens hen ziek genoeg om niet te werken. Ik moet je zeggen dat ik dat, als onzichtbaar zieke, best een ding vind…..Want duh je ziet niks aan mij….en dan moet een persoon die me niet kent beoordelen wat ik nog kan…..

En begrijp me niet verkeerd! Ik ben een groot voorstander van dat er gecontroleerd moet worden of je daadwerkelijk ziek bent hoor! Want er zijn er helaas genoeg die de boel voor de gek hebben. En dat gaat dan weer ten koste van mensen aan wie je niks ziet.

Mijn arbo arts zei de laatste keer zo mooi, om zijn verslag rond te maken, wat zijn nou precies je klachten? Want ik zie je hier relatief vrolijk door de gang lopen en we hebben prima gesprekken. Ik merk niks aan je… Pppfff begint hij nou ook al? Al 9 jaar loop ik bij hem, altijd prettige gesprekken gehad, goede tips gekregen om uit te proberen en nu bij het laatste gesprek dit….. gelukkig, bleek achteraf, probeerde hij me uit de tent te lokken om heel duidelijk te vertellen hoe ik mezelf aanpas aan de wereld. Want dat ziet bijna niemand, of je moet mij erg goed kennen inmiddels.

Bijna niemand ziet dat ik een heleboel evenwicht opvang door mijn voeten schuin naar buiten te zetten, pinquin voetjes noemt een lief vriendinnetje dat altijd. Dat doe ik al jaren door mijn turn verleden, maar in dit geval helpt het me ook echt! je hebt simpelweg meer draagvlak.

Ik loop, waar kan, zo dichtbij mogelijk bij een muur/schutting/heg/geparkeerde auto’s. Maar ook bij mijn wederhelft of kind in de buurt. Als ik maar iets kan grijpen als ik een zogenaamde zwieper krijg. Ik neem in de winkel altijd een karretje mee, ook al heb ik maar 2 dingen nodig.

Als ik toch naar een verjaardag ga, probeer ik op een rustig moment te gaan (jup ik ben zo’n persoon die zich niet aan de uitnodiging houd) en ga ik op een plek zitten waar ik alles kan overzien. Dit laatste doe ik sowieso op veel plekken.

Wanneer iemand tegen mij zegt; goh het gaat wel goed he? Vraag ik soms door waarom men dat denkt… krijg ik regelmatig het antwoord dat ik samen met onze jongen vrolijk naar school loop, daar een praatje maak met een ouder en dan weer rustig weg loop. Nou heb ik niet altijd zin om tekst en uitleg te geven en laat ik het vaak maar gaan, maar soms komt de volle uitleg…..

Dan vraag ik of ze hebben gezien dat ik dat stukje bij school vlak langs het muurtje loop, ik het gedeelte waar ik niks vast kan houden naar beneden kijk en vlak bij mijn zoon probeer te blijven en dat ik hem ondertussen uit probeer te leggen dat hij niet zo om mama heen moet rennen omdat mama dan nog duizeliger wordt. Dat wanneer ik sta te praten met een ouder, ik dat vaak staand naast een muur doe en soms zelfs leunend tegen de muur. Dat ik mijn zoon regelmatig moet uitleggen waarom mama niet kan helpen op school en andere mama’s wel. Dat mijn zoon 3 dagen in de week naar de bso gaat zodat hij lekker kan ravotten met vriendjes zonder daarbij rekening hoeft te houden met zn mama. Dat hij zelf al zegt dat mama voor de knuffels is en papa voor het stoeien, want mama is duizelig. Dat mijn hart breekt als hij voor de zoveelste keer vraagt of ik mee ga zwemmen, spelen, naar de dierentuin, de kazerne…..noem het maar op…..en mama weer nee moet zeggen. Het gezicht van de andere persoon is op dit moment vaak al zo vertrokken dat ik maar ophoud met praten en zeg dat we wel heel gelukkig met elkaar zijn..Wat overigens nog steeds het geval is gelukkig.

Dus om fijn in de herhaling te vallen; mensen oordeel niet te snel over een ander. Je weet niet wat er achter de voordeur schuil gaat……

Geluk

Soms zijn er van die momenten dat je zo gelukkig bent en dat ook die stomme duizeligheid je daar niet uit kan halen! En dan toch ineens bekruipt je dat ongemakkelijke gevoel…..want hoe dan? Trek ik dat allemaal wel? Hoe plannen we het zodat ik niet teveel last heb…..

Nu hoor ik jullie denken, waar heeft ze het in hemelsnaam over?

Dat enorm gelukkige moment begon toen mijn lieve vriend aan mij vroeg of ik met hem wilde trouwen! Wauw! Ondanks al het gedoe wat mijn duizeligheid met zich mee brengt, wil hij toch nog met MIJ trouwen! Mijn grootste onzekerheid….dat hij weg zou gaan om al dit gedoe (wat ik nog had kunnen begrijpen ook!) word in 1 klap aan de kant gezet door hem.

Nu krijg ik van verschillende kanten de vraag hoe romantisch hij dit heeft aangepakt……mensen die mijn vriend kennen weten dat hij geen grote romanticus is….dus geen grote romantische toestanden hier hoor. Maar dat hoeft voor mij ook niet. Het feit dat hij ondanks alles nog steeds met mij wil trouwen zegt, naar mijn idee, genoeg over zijn liefde voor mij.

Maar naast dat enorm gelukkige gevoel zit ook een bak met twijfels. Want ga ik zo’n dag wel volhouden? Hoe groot of hoe klein moeten we het houden? Wie gaan we dan wel uitnodigen en wie niet? Stoot je mensen daarmee niet voor het hoofd? Hoe kunnen we de dag plannen dat ik tussendoor even een uurtje kan rusten bijvoorbeeld. Is dat dan geen saai uurtje voor de gasten? Of vinden ze zo’n uurtje tussendoor ook best prettig? BOEM, daar kwam de onzekerheid ook weer om de hoek kijken.

Ik hoop dat ik tegen die tijd (want het duurt nog wel even voordat het zover is) kan denken; het is ONS feest! Wij doen het op onze manier.

Tot die tijd……zweef ik op een roze trouwwolk!