Stil

Het is een poosje stil geweest van mijn kant en ik zal uitleggen waarom…

Ik ben de blog begonnen om de mensen om mij heen op de hoogte te houden van de laatste ontwikkelingen en om alles van me af te schrijven (dat zou helpen volgens veel mensen) Momenteel zit ik in een periode waarin veel dingen al afgesloten zijn. Het traject rondom de WIA is afgerond, ik ben bezig met het afronden op mijn werk en thuis….ja daar blijven we zoeken naar een goede weg en dat zal ook nog wel even blijven (en dat is prima, je kunt niet alles tegelijk)

Wel merk ik dat ik behoefte heb om vooruit te kijken ipv achteruit en in het ziek zijn verhaal te blijven hangen. Tuurlijk het is allemaal erg pittig en ik laat ook geregeld tranen lopen, maar ik word er niet beter van. Ik wil vooruit kijken, kijken wat wel kan (hetzij aangepast) dingen uitproberen en genieten als iets lukt ook al lig ik daarna plat. Want dat is gewoon een feit…..doe ik iets ‘extra’ lig ik daarna plat. Dat weten jullie inmiddels wel.

ik wil daar dus niet in blijven hangen, ik merk dat ik daardoor in het negatieve blijf hangen en daar schiet niemand iets mee op.

Positief word ik b.v. van mijn in december aangeschafte snijplotter…. Wauw wat ben ik blij dat ik die investering heb gemaakt. En het leuke is…..ik maak er andere mensen ook nog blij mee. Ik verkoop nl ook de dingen die ik maak. Nou zeg ik verkoop, maar ik verdien er verder niks aan, men betaald voor de goederen….niet meer en niet minder. Ik koop, over het algemeen ook pas de producten als er naar word gevraagd. Mensen blij, ik blij, want voor mij is dit pure ontspanning.

Hoe ik dat alles om ga zetten naar mijn blog weet ik nog niet….. ik had gehoopt dat ik dat inmiddels zou weten, maar nee. De tijd zal het dus leren….. wie weet stop ik wel met de blog…wie weet ook niet…..

https://www.facebook.com/justmadelon

Nieuw jaar, nieuw alles

Eind vorig jaar sloot ik af met de blog dat het gesprek met de verzekeringsarts er aan zat te komen en dat ik daar toch wel gespannen voor was.

Inmiddels is het gesprek geweest. Een erg prettig gesprek, met een man die begrip had voor de situatie en verder keek dan alleen maar de jonge dame die duizelig was. Hij had serieus in de gaten wat voor impact mijn beschadigde evenwichtsorganen hebben op mijn dagelijks leven en daarbij dus ook het dagelijks leven van mijn gezin. In details ga ik hier verder niet treden, dus dat het een fijn gesprek (voor zover zo’n soort gesprek fijn is natuurlijk) moet je maar van me aannemen.

De uitslag hebben we inmiddels ook alweer binnen en deze brief stond dat ik volledig afgekeurd zou worden. Wederom een heel dubbel gevoel. De druk van het MOETEN werken is er af en zorgt voor veel rust, anderzijds…ik ben 37 en had nog veel dromen mbt tot werk. Dromen die een andere invulling moeten krijgen, waar ik de tijd voor zal nemen en daarnaast ontspanning zoeken, in voor mij, het spirituele en creatieve.

De afronding op mijn werk gaat nu dus ook officieel beginnen, waarbij het eerste gesprek al is geweest en er waarschijnlijk nog meer zullen volgen tot het echte moment daar is.. het officiele ontslag. En wat daarna komt? Wie zal het zeggen…de tijd zal het leren

Beslissing van een ander

De vorige keer schreef ik er al kort over…Ik vind het lastig dat een ander beslist of ik ziek genoeg ben….. En daarmee wil ik echt niet zeggen dat ik de hele instantie UWV verkeerd vind hoor! Zeker niet! Het is goed dat er gecontroleerd word of iemand daadwerkelijk ziek is. De manier waarop ze dat doen vind ik dan wel weer een beetje omslachtig. Ik heb dit inmiddels 2 keer meegemaakt; 1 keer met mijn moeder en nu dus met mezelf. En beide keren hebben ze een compleet dossier gekregen van artsen, therapeuten, arbomensen, nog meer artsen, nog meer therapeuten…..Herhaaldelijk benoemd dat eigenlijk geen optie meer is…..maar nog….Je wordt opgeroepen om op spreekuur te komen (Logisch! ze willen je zien, met je praten) Daar aangekomen vragen ze; wat is er met je aan de hand (dat complete honderden blaadjes tellende dossier voor zich hebben liggen)…….??? Serieus? Kunnen we niet meteen beginnen met de dingen die belemmeringen verookzaken, wat je hebt gedaan en of dat uberhaupt iets heeft opgeleverd….ik weet niet hoor maar die vraag stond met zo tegene

Nou ja goed, ik heb mijn verhaal gedaan aan deze (vriendelijke!!!) man en hij begreep onze situatie. Hij had duidelijk verstand van de verschillende medicatie die ik slik en vroeg naar bepaalde bijwerkingen. Ik had veel gehoord over het uwv (en ook zelf meegemaakt) maar deze man was ECHT. Probeerde zich voor te stellen hoe het voor mij moest zijn maar ook voor mijn gezin.

Ik ging dan ook met een prettig gevoel weg. Ongeacht wat de uitslag zou zijn. Puur en alleen doordat deze man MIJ zag en niet nummertje zoveel die denkt dat ze niet kan werken. Nee hij zag dat ik eigenlijk gewoon wil werken, maar dat ik terug gefloten word door mijn eigen lichaam.

Uiteindelijk kreeg ik een week later een brief van het UWV met de uitslag dat ik volledig afgekeurd word. Enerzijds fijn, want op deze manier kon het ook niet. Anderzijds verdrietig, want het voelt alsof je er niet meer toe doet in de maatschappij…..

In de kerstvakantie kwam dat gevoel heel hard binnen…..want serieus ik denk dat ik de wereld nog wel wat te bieden hebben…spiritueel en creatief gezien. Maar hoe dan? Die zoektocht gaan we maar eens starten…

Einde van het jaar

De decembermaand is begonnen en daarmee komt het eind van het jaar in zicht. Een tijd dat mensen terug gaan kijken op het jaar. Overal zie je het voorbij komen; radio, televisie, kranten, maar ook zakelijk en privé kijkt men terug op het jaar. Was het een goed jaar of viel het toch wel tegen? Ook wij kijken terug op ons jaar. Een turbulent jaar…. maar dat zijn we gewend…..sinds ik mijn vriend ken hebben we pittige jaren gekend. Diepe dalen en hoge hoogtes. Zo ook dit jaar. En het jaar is nog niet afgelopen.. Wellicht de heftigste maand van alle is de decembermaand. Want naast alle sint en kerst drukte is het ook de maand dat ik in gesprek ga met het UWV. En daar zie ik best tegenop. Zoals te lezen was in mijn vorige blog; een ander gaat beslissen wat ik wel en niet kan. Maar goed, daarover de volgende keer meer.

Het afgelopen jaar; het jaar dat duidelijk werd dat ik niet meer in mijn huidige werkfunctie terug zal keren, het jaar dat ik mijn spirituele kant steeds meer durfde te laten zien (op naar nog meer openheid over wat ik allemaal ervaar op dat vlak), het jaar dat de scootmobiel de deur uit kon omdat mijn been goed genas, ik steeds meer en vaker zonder krukken ging lopen, het jaar dat ik een boel papieren moest verzamelen voor mijn wia aanvraag, ik de wia aanvraag daadwerkelijk deed, het jaar waarin mijn grote liefde mijn ten huwelijk vroeg! Kortom een jaar van uitersten!

Nu kan ik heel enthousiast roepen; op naar een nieuw en vooral GOED jaar, maar diep van binnen weet ik …..het zal weer een turbulent jaar worden. Ik ben nog lang niet zover dat ik mijn balans goed heb, nog lang niet door het acceptatieproces heen, maar tegelijkertijd zal ik blijven genieten van alle dingen die wel kunnen en alle mooie mensen die trouw om ons heen blijven staan!

Regelmaat, rust maar ook missen

De vakantie van ons zoontje zit er ook weer op (net als die van mijn vriend overigens) Dat betekend weer meer regelmaat in huis, maar ook weer meer rust voor mij. Want hoe fijn ik de vakantie ook vind, lekker samen met het gezin, het breekt met qua vermoeidheid echt wel op. Ik merk dan ook dat ik momenteel veel slaap, sneller geïrriteerd ben en uiteraard meer duizelig. Dan wordt me toch weer duidelijk dat ik die rust echt nodig heb.

Ook gaat ons zoontje naar de BSO. Ik merk dat veel mensen dat niet begrijpen omdat ik nu bij huis zit. Maar wanneer je eigenlijk gemiddeld 2x op een dag ongeveer 2 uur rust nodig hebt…..en een zoontje van bijna 5……is dat niet te doen als hij ’s middags thuis is (ze hebben een continue rooster waarbij ze 3 dagen om 14.15 uur uit zijn en 2x 12.15 uur) Hoe vervelend ik het ook vind die dagen dat hij op de BSO is, kan ik juist flink bijtrekken in energie. Mis ik hem dan? Uiteraard!! Het liefst heb ik hem gewoon lekker bij me! Dat wil iedere ouder, maar ik denk ook dat ik in verhouding een betere mama kan zijn op het moment dat ik die rust kan pakken. Dan ben ik begripvoller, heb ik een langere adem, kan ik een aan tafel spelletje met hem doen, knutselen, met LEGO bouwen of gewoon even lekker op de bank samen een filmpje kijken. En gelukkig vind hij het enorm leuk op de BSO en kan hij daar met vriendjes lekker spelen, rennen, klimmen….kortom flink z’n energie kwijt!

Al met al denk ik dat het ritme wat er nu is, het beste ritme is voor ons allemaal…. en mensen die het niet begrijpen….wellicht goed om een dagje in mijn schoenen te komen staan…

Prikkelvrij uurtje

Wat was ik blij om te lezen dat ze bij onze kermis een prikkelvrij uurtje zouden houden! Wat dat inhoud? Een uurtje kermis waarbij de muziek zachter gaat en de lampen uit of op een rustige stand (dus niet van dat geflikker) Ik keek er dan ook naar uit om met onze zoon en mijn vriend samen naar de kermis te gaan dat uurtje. Want feit is dat ik zonder dat prikkelvrije uurtje hoorndol zou worden op de kermis en ik de week er na flink last heb.

Dat weekend voelde ik me alleen niet top….ik baalde dat ik waarschijnlijk ook dat uurtje niet zou kunnen gaan. Gelukkig ging het die maandag iets beter en heb ik alle puf bij elkaar geraapt om toch even te gaan.

Onze zoon vond het prachtig! Met papa EN mama naar de kermis! Mama die live kijkt hoe hij in de draaimolen gaat, touwtje trekt en met papa in de botsauto’s gaat! Een mama die (tegen beter weten in) probeer een pluche Paw Patrol te grijpen bij de grijpautomaten, maar wat helaas niet lukt. Wat een plezier had ons ventje! En wat genoot ik van dat uurtje!

Eenmaal thuis moest ik uiteraard plat, maar dat maakte niet uit. Voor het eerst in 3 jaar had ik samen met mijn mannen naar de kermis gekund! Wat een genieten!

Bezoek

Vandaag begonnen mijn collega’s weer met hun werkzaamheden na een welverdiende vakantie. Ik had een goede dag gelukkig en heb ze opgezocht, samen met mijn vriend en zoontje.

Bij binnenkomst werden de eerste knuffels al uitgedeeld en rustig heb ik de school rondgelopen en verschillende collega’s gesproken. Mijn zoontje vond het maar wat prachtig! Vooral toen we de snoezelruimte even mochten gebruiken……Mama jou werk is echt gaaf!! En dat is het…..gaaf! Hoe mooi is het als je mensen kunt helpen in hun leven. Want daar komt het eigenlijk op neer in het onderwijs….mensen helpen hun kennis te vergroten, zichzelf te leren kennen, de wereld te leren kennen en wij mogen ze daarbij helpen.

En vandaag begonnen mijn collega’s dus weer met alle voorbereidingen die daarvoor nodig zijn…..wat had ik graag onderdeel willen zijn van die voorbereidingen…..in plaats daarvan kwam ik op bezoek…in mijn bed liggend tot 9.30 uur zodat ik het vol kon houden….daarna slapend op de bank moe van alle indrukken….en met een dubbel gevoel…..verdrietig dat ik geen onderdeel uitmaak van die voorbereidingen, maar erg blij om collega’s te zien en te spreken!

Jaloezie

In mijn vorige blog had ik het over verschillende gevoelens die bij chronisch ziek komen kijken, in mijn geval (dit zal vast niet voor iedereen hetzelfde zijn)

Jaloezie hoort daar bij mij ook zeker bij, hoe graag ik ook zou willen dat dat niet zo was. Maar toch bekruipt dat gevoel me, de ene keer vaker dan de andere. Vooral als het gezinssituaties zijn…. Als ik een ander gezin gezellig wandelend zie lopen richting de speeltuin, beelden van gezinnen die een gezellig dagje uit zijn, vliegvakanties maken (of überhaupt een gezellige vakantie met dagjes uit) Dan word ik stiekem best jaloers dat wij dat niet kunnen.

Afgelopen vakantie ook… ik zat in het huisje, vriend was samen met ons zoontje weg en ik zag een ander gezin gezellig lopen, springen, huppelen, vader die kind de lucht in tilt….en bam daar kwamen de waterlanders……want feit was dat ik dat niet kon….(deze vakantie was het weer raak, ik ging met een herstellende bronchitis weg en brak op dag 1 een rib door het hoesten…..dus kon helemaal geen kant op tot grote teleurstelling van ons allen aangezien we vorig jaar ook al onze vakantie moesten afbreken door een gebroken knie bij mij) Maar nog, nu was het de bronchitis/gebroken rib waardoor ik helemaal niks kon, normaal kan ik ook weinig en ben ik blij als ik 2x een middag mee kan ergens naar toe.

En tegelijkertijd weet ik maar al te goed dat het plaatje dat ik zie, enorm bedrog kan zijn. Want ook ik weet niet wat er bij hen achter de voordeur speelt….. Vader of moeder kan ook daarvoor plat hebben gelegen en zich opgemaakt hebben voor een momentje met het gezin…..of nog erger…..huiselijk geweld en speelt 1 van beide mooi weer…..Ik probeer me dat ook altijd te bedenken als ik die gevoelens ervaar….. het gras LIJKT altijd groener aan de overkant….

Aanpassen

Soms ben je in gesprek met iemand en besef je eigenlijk hoe hoog alles zit.

Ik moet volgens mensen praten over waar ik mee zit in plaats van alles op te kroppen en het dan in één keer allemaal er uit te gooien met alle tranen van dien. Alleen het probleem is, dat ik soms niet eens weet waar ik nou weer last van heb…..soms ben ik ‘gewoon’ verdrietig….’gewoon’ boos en weet ik serieus niet wat er aan de hand is. Lastig voor hen, maar ook voor mij.

En eerlijk is eerlijk….er gebeurt een heleboel momenteel. Ik zit midden in een keuringstraject wat me enorm onrustig maakt en tegelijkertijd zit ik midden in een acceptatie proces….’ik moet alles maar accepteren wat ik niet meer kan’ …Makkelijker gezegd dan gedaan als je nog zoveel wil, je een zoontje van bijna 5 hebt met wie je nog van alles wil doen, een lieve vriend hebt met wie je o.a. nog gezellig naar feestjes wil, en überhaupt toekomstbeelden op allerlei vlakken aan moet passen. Soms klein, soms groot, het moet allemaal een plekje krijgen naast het plekje dat je chronisch ziek bent.

En soms denk ik ook, laat ik maar niet allemaal delen wat ik voel….want dat is een heleboel! Schuldgevoel, verdriet, boosheid, onzekerheid, angst, jaloezie, trots, dankbaarheid… en nu hoor ik een aantal van jullie denken….trots en dankbaarheid dat klopt niet in dit rijtje. Nee dat kan ik me voorstellen. Maar naast alle negatieve gedachtes kan ik, gelukkig, ook nog wel mooie dingen om me heen zien.

Want naast mijn ongelooflijk lieve kerels, hebben we beiden ook lieve ouders die een boel voor ons doen, heb ik een lieve zus die helpt wanneer ze kan en hebben we ook nog eens lieve vrienden die helpen waar ze kunnen. En als er weer zo’n moment komt dat we hulp nodig hebben en de hulp word weer geboden…..Ja dan ben ik enorm trots en dankbaar op de mensen om ons heen.

En daarnaast ook dankbaar in het rijtje omdat ik me maar al te goed besef dat er nog ergere dingen zijn…nee daarbij wil ik mijn duizeligheid niet naar beneden halen, want dat wens ik niemand toe, maar ik kan wel mijn zoontje op zien groeien, op een andere manier kan ik wel leuke dingen met hem doen, kan ik wel genieten van fijne zomeravonden met mijn vriend, koffiedates met een vriendin en onverwachte berichtjes van mijn neefje of nichtje.

Dus tja, verdriet en boosheid om wat niet meer kan en daarnaast dankbaarheid om wat nog wel kan…..en daartussenin allerlei andere gevoelens die met elkaar in gevecht zijn…Hopelijk kunnen jullie een beetje een beeld krijgen en begrijpen wat voor gevecht het is in mijn hoofd…..

Weekend alleen

Dit weekend heeft mijn vriend een weekendje weg met zijn collega’s en aanhang van de vrijwillige brandweer. Dit doen ze 1x in de 2 jaar en is altijd een gezellige bedoeling. Een weekend teambuilding, spelletjes, bonte avond, de kroeg in, lekker eten en genoeg drinken. En iedereen die op zijn of haar manier meedoet. Dit jaar zonder mij. De afgelopen keren heb ik téveel last gehad na die tijd en niet omdat ik een weekend lang teveel gedronken had, want dat doe ik al een aantal jaar niet meer. Gelukkig bestaat er tegenwoordig zoiets als whatsapp en zie ik toch nog wat beelden voorbij komen, tegelijkertijd is dat ook weer erg confronterend want je maakt het niet echt mee.

Maar goed hij zit daar en ik zit thuis met ons zoontje. En ook al ben ik thuis, dit weekend hakt er ook voor mij flink in. Rustmomenten kan ik niet houden zoals ik normaal zou doen, maar aangepast doordat onze jongen dat toelaat. Ik lig tussendoor even rustig op de bank met mn ogen dicht en af en toe dommel ik even weg. Hij speelt dan rustig met de lego of doet een spelletje op de tablet. Wat een aanpassingsvermogen kan dat kereltje hebben! Dit zijn ook weekenden dat we er samen toch een beetje een feestje van proberen te maken. Een extra snoepje, langer tv kijken…dat soort dingen, een dagje weg o.i.d. lukt gewoonweg niet. Dit keer heb ik een paar dvd’s op de kop weten te tikken van zijn favoriete tv helden paw patrol en bob de bouwer en k3….jawel onze jongen vind k3 ook leuk en leeft zich helemaal uit op de liedjes. Wat voor mij weer enorm genieten is! Win-win situatie dus.

Gelukkig komen mijn ouders of schoonouders in zo’n weekend ook een poosje om te helpen. En dit kan met de kleinste dingen zijn. Even wat was vouwen, een rondje lopen of fietsen met onze jongen of hond, mij even extra laten slapen. Zo fijn! En zonder hen zou ik ook niet weten hoe ik het zou moeten volhouden. Waarschijnlijk springen er dan hele lieve vrienden in de bres, want lieve vrienden hebben we! Wauw! Allemaal op hun eigen manier helpen ze ons. De 1 door te helpen met onze jongen, de ander door mijn vriend even mee te nemen naar de kroeg om slap te ouwehoeren, weer een ander appt regelmatig om te horen hoe het gaat, vraagt of ik puf heb voor koffie en komt me thuis knippen. En als ik last minute te duizelig ben, kan ik met een telefoontje weer afzeggen zonder scheve gezichten. En zo kan ik nog wel even door gaan.

Al met al hebben we gelukkig veel mensen op wie we terug kunnen vallen als het nodig is en dat is in de afgelopen jaren al meer dan eens geweest… dus vanaf deze kant een speciale dank aan onze vrienden en familie!