En nu…..?

Inmiddels weten we dus wat er aan de hand is, maar ja veel schieten we er niet mee op. Ja, we kunnen de buitenwereld vertellen dat er serieus wat aan de hand is en dat ik me niet aanstel…. maar dat duizelen gaat er niet mee weg.

En dat is iets wat ook voor mijn werkgever (en mij) duidelijk werd. Gelukkig heb ik een goede verstandshouding met mijn directrice en zijn we altijd heel open naar elkaar geweest over de hele situatie. Zij begrijpt dat ik wil werken, ik begrijp dat ik een (hele) dure werknemer ben en dat ze niet op me kunnen bouwen.
Maar ja wat dan? Ik ben 36 en wil nog zoveel, maar feit is ook dat ik maar weinig kan. Hierover later meer, want ja op het oog lijkt er niet veel met me aan de hand…

En daar zit het hem…..op het oog! Ik zet mijn vriendelijkste glimlach op en tadaaa niks aan het handje voor de buitenwereld. Mensen zeggen wel eens, maar zeg dan dat het niet gaat! En ik snap waarom ze dat zeggen, maar moet ik dan iedere dag zeggen : ik ben duizelig dus eigenlijk gaat het niet zo…. En ik weet dat is de realiteit, maar uiteindelijk gaat dat antwoord ook vervelen. Bij mezelf en bij een ander.

Wanneer je echt de moeite neemt om MIJ te zien / horen, zie je dat ik 8 van de 10 keer ergens tegenaan leun, iets vast heb of ga zitten. Hoor je dat ik zeg dat ik 2x per dag 1 à 2 uur rust en ’s avonds rond 21.30 uur op bed lig. Daarnaast heb je ook in de gaten dat ik bij veel verjaardagen niet aanwezig ben of op een tijdstip kom dat het rustig is, ik feestjes mijd en dat mijn vriend de dagjes uit doet met onze zoon. Ook hoor je dat ik altijd moe ben, omdat mijn ogen ontzettend hard moeten werken om mijn beeld stabiel te houden en mijn hoofd overuren maakt in het vooruit denken. Want als ik er nu voor kies naar de verjaardag te gaan, betekend dat dat ik morgen meer plat lig en andere dingen zoals het huishouden niet kan. Ook zie je dat mijn vriend, naast zijn fulltime baan, enorm veel doet in het huishouden.

Er zijn maar een paar mensen die ECHT zien hoe het met me gaat en die ook zien hoeveel verdriet ik heb. Want achter mijn glimlach naar de buitenwereld gaat een heleboel verdriet schuil. Verdriet wat een ander niet weg kan halen en waar ik zelf een weg in moet gaan vinden. En in mijn geval zal het spirituele daar een rol in gaan spelen. Hoe? Geen idee. Daar hoop ik in de loop van de tijd achter te komen.

Wat is er nou aan de hand?

In mijn vorige bericht heb je kunnen lezen dat ik 2e paasdag 2010 ineens erg duizelig werd en dat het maar niet over ging.

Ja, oke de heftigheid veranderde, maar helemaal duizelvrij ben ik sindsdien nooit meer geweest. Nooit? Nee nooit….. Eerlijk is eerlijk, de ene dag is erger dan de andere, maar het gevoel van constant op een boot staan, dronken zijn, het gevoel dat je krijgt als je dat spelletje waarbij je 10 rondjes om een pion of iets dergelijks moet draaien hebt, uit de achtbaan komt, uit de draaimolen komt en ga zo maar door, is nooit meer weg gegaan.

De afgelopen jaren ben ik een kei geweest in het verbergen van de klachten voor de buitenwereld. Artsen wisten niet waar het vandaan kwam en dus werd het op psychisch gegooid. Ga maar naar een therapeut en ga daar maar eens praten, er zal vast veel onverwerkte emoties zitten. Want tja een verleden had ik wel van veel pesten en dat gaat je niet in de koude kleren zitten uiteraard. maar ook die gesprekken bij de psycholoog hielpen niet. En maar weer terug naar de huisarts, die het ook niet meer wist. Uiteindelijk heb ik in de afgelopen 8 jaar verschillende artsen en therapeuten gezien waaronder een KNO arts en neuroloog (die werkten samen op de duizeligheidspoli in het ziekenhuis) en concludeerden restverschijnselen van de ontsteking die ik net had gehad en dat zou nog weg trekken, 3 psychologen, een nei-therapeut, massage therapeut, acupuncturist, slaapcoach, praktijkondersteuner, natuurgeneeskundige arts, medium en fysiotherapeut gezien, maar mijn duizeligheid is er niet om verandert. Helaas…..had het er graag voor over gehad. Ondertussen raakten ook mensen in mijn omgeving achterdochtig, want tja op het oog zie je niks aan me. Ik loop redelijk normaal, kan fietsen, kan mijn zoontje optillen en met hem dansen, ik sta gezellig te praten op het schoolplein…..stelt ze zich niet gewoon aan? En tja dat ging ik op een gegeven moment zelf ook geloven waardoor ik maar niet meer zei dat ik duizelig was en alles maar gewoon deed. Met alle gevolgen van dien. Januari 2018 kwam ik weer thuis te zitten (we hebben inmiddels uitgerekend dat ik van de 8 1/2 jaar duizelig ik er 4 van in de ziektewet had gezeten door deze klachten) Ik kon alleen nog maar huilen en de wereld ging alle kanten op. Uiteindelijk kreeg ik een gesprek met de arbeidsdeskundige, want tja weer ziek… het houd een keertje op natuurlijk. Gelukkig nam deze man mij uiterst serieus en gaf aan dat hij in zijn hele loopbaan nog nooit iemand met duizeligheid had gesproken waarbij het puur psychisch was…..hij adviseerde mij om mijn ogen eens goed te laten controleren en een second opinion aan te vragen. Dat heb ik gedaan en in mei 2018 kwamen we er in Utrecht eindelijk achter dat ik me die ruim 8 jaar niet had aangesteld. Er was een serieuze medische oorzaak. Mijn beide evenwichtsorganen zijn blijvend beschadigd, door de ontsteking en daar zal ik mee moeten leren leven…

Mijn allereerste bericht

Wauw, dit is spannender dan gedacht.

Vertellen over je privé leven en iedereen kan dat lezen…ja duh dat is de bedoeling toch van een blog? Ja dat klopt, maar toch is het best een spannend idee dat iedereen het leest EN er wat van vind…

Om te beginnen; ik ben Madelon, wonend in het oosten van het land met mijn vriend, zoontje van 4 en onze Duitse herder.

In 2002 heb ik mijn diploma onderwijsassistent behaald en ben ik aan de slag gegaan in het speciaal onderwijs. 

Eind 2007 ging ik op mezelf wonen en na een half jaar daar gewoond te hebben leerde ik mijn vriend kennen. Een jaar later trok ik bij hem in en op de 11e van de 11e leverde ik mijn sleutels in van mijn appartement en zo kon ons avontuur beginnen.

Helaas werd dat een iets ander avontuur dan we beiden voor ogen hadden.

2e paasdag 2010, we zaten rustig aan ons paasontbijt toen ik uit het niets enorm begon te duizelen. Geen enkel beeld was normaal. Ik zeg tegenwoordig nog wel eens ‘villa volta’ is er niks bij.  Het bleek een ontsteking op mijn evenwichtsorgaan, konden ze niks aan doen en moest vanzelf weer over gaan…..en daar zit de clou van het hele verhaal   … … …. het ging niet over…