Herhaling

Waarschijnlijk zal een deel van deze blog herhaling zijn. Niet omdat ik dat nou perse wil, maar omdat het schijnbaar toch nog nodig is.

Afgelopen weekend heb ik de WIA aangevraagd…dat was best even slikken….en eerlijk is eerlijk ik heb daar ook echt wel een traan om gelaten. Want linksom of rechtsom….ik wil dit niet. Maar feit is ook, ik kan het nu niet anders… Dus nu moet ik afwachten of de desbetreffende verzekeringsarts van het UWV dat ook vind…. Ben ik volgens hen ziek genoeg om niet te werken. Ik moet je zeggen dat ik dat, als onzichtbaar zieke, best een ding vind…..Want duh je ziet niks aan mij….en dan moet een persoon die me niet kent beoordelen wat ik nog kan…..

En begrijp me niet verkeerd! Ik ben een groot voorstander van dat er gecontroleerd moet worden of je daadwerkelijk ziek bent hoor! Want er zijn er helaas genoeg die de boel voor de gek hebben. En dat gaat dan weer ten koste van mensen aan wie je niks ziet.

Mijn arbo arts zei de laatste keer zo mooi, om zijn verslag rond te maken, wat zijn nou precies je klachten? Want ik zie je hier relatief vrolijk door de gang lopen en we hebben prima gesprekken. Ik merk niks aan je… Pppfff begint hij nou ook al? Al 9 jaar loop ik bij hem, altijd prettige gesprekken gehad, goede tips gekregen om uit te proberen en nu bij het laatste gesprek dit….. gelukkig, bleek achteraf, probeerde hij me uit de tent te lokken om heel duidelijk te vertellen hoe ik mezelf aanpas aan de wereld. Want dat ziet bijna niemand, of je moet mij erg goed kennen inmiddels.

Bijna niemand ziet dat ik een heleboel evenwicht opvang door mijn voeten schuin naar buiten te zetten, pinquin voetjes noemt een lief vriendinnetje dat altijd. Dat doe ik al jaren door mijn turn verleden, maar in dit geval helpt het me ook echt! je hebt simpelweg meer draagvlak.

Ik loop, waar kan, zo dichtbij mogelijk bij een muur/schutting/heg/geparkeerde auto’s. Maar ook bij mijn wederhelft of kind in de buurt. Als ik maar iets kan grijpen als ik een zogenaamde zwieper krijg. Ik neem in de winkel altijd een karretje mee, ook al heb ik maar 2 dingen nodig.

Als ik toch naar een verjaardag ga, probeer ik op een rustig moment te gaan (jup ik ben zo’n persoon die zich niet aan de uitnodiging houd) en ga ik op een plek zitten waar ik alles kan overzien. Dit laatste doe ik sowieso op veel plekken.

Wanneer iemand tegen mij zegt; goh het gaat wel goed he? Vraag ik soms door waarom men dat denkt… krijg ik regelmatig het antwoord dat ik samen met onze jongen vrolijk naar school loop, daar een praatje maak met een ouder en dan weer rustig weg loop. Nou heb ik niet altijd zin om tekst en uitleg te geven en laat ik het vaak maar gaan, maar soms komt de volle uitleg…..

Dan vraag ik of ze hebben gezien dat ik dat stukje bij school vlak langs het muurtje loop, ik het gedeelte waar ik niks vast kan houden naar beneden kijk en vlak bij mijn zoon probeer te blijven en dat ik hem ondertussen uit probeer te leggen dat hij niet zo om mama heen moet rennen omdat mama dan nog duizeliger wordt. Dat wanneer ik sta te praten met een ouder, ik dat vaak staand naast een muur doe en soms zelfs leunend tegen de muur. Dat ik mijn zoon regelmatig moet uitleggen waarom mama niet kan helpen op school en andere mama’s wel. Dat mijn zoon 3 dagen in de week naar de bso gaat zodat hij lekker kan ravotten met vriendjes zonder daarbij rekening hoeft te houden met zn mama. Dat hij zelf al zegt dat mama voor de knuffels is en papa voor het stoeien, want mama is duizelig. Dat mijn hart breekt als hij voor de zoveelste keer vraagt of ik mee ga zwemmen, spelen, naar de dierentuin, de kazerne…..noem het maar op…..en mama weer nee moet zeggen. Het gezicht van de andere persoon is op dit moment vaak al zo vertrokken dat ik maar ophoud met praten en zeg dat we wel heel gelukkig met elkaar zijn..Wat overigens nog steeds het geval is gelukkig.

Dus om fijn in de herhaling te vallen; mensen oordeel niet te snel over een ander. Je weet niet wat er achter de voordeur schuil gaat……

Arbo en andere regeltjes

Inmiddels zijn er ook al heel wat gesprekken gevoerd met de Arbo arts en arbeidsdeskundige. Waarbij de laatste keer met de arbeidsdeskundige was i.v.m arbeidsdeskundig onderzoek. Daar kwam naar voren dat zowel hij als zijn collega de arboarts vonden dat ik afgekeurd moest worden gezien de beperkingen die ik heb.

BAM! Dat was een knal in mijn gezicht….. ergens houd je er rekening mee en weet je stiekem dat dit ter sprake gaat komen, maar om het dan zo zwart wit te horen (en later te lezen) doet je echt wel wat. Mijn directrice vroeg of ik het er mee eens was dat we dit traject (wia traject) in gaan zetten….tja wat moet je daar op antwoorden. Nee natuurlijk niet! Ik wil gewoon werken! ik heb nog zoveel dromen en dingen wat ik wil doen en dat word met nu ineens afgepakt. Maar ja verstandelijk weet je ook wel dat het op deze manier niet gaat. Ik weet ’s ochtends niet of ik de middag nog kan werken….lig ’s nachts wakker van de vraag; kan ik morgen wel werken

Al met al een heel gevecht in mijn hoofd. Enerzijds wil ik nog zoveel, anderzijds is wat ik allemaal nog wil niet reëel. Ook niet naar mijn gezin. Want als ik koste wat het kost op de oude voet wil doorgaan, lijdt mijn gezin daar ook onder. Omdat ik simpelweg niks meer kan als ik thuis kom.

Nu zit ik dus te wachten op een oproep van het UVW. Nog niet voor de wia aanvraag, maar voor een deskundig oordeel. Wat er op neer komt dat het UWV gaat kijken of het terecht is dat de arbo niet achter mijn vodden aanzit om te gaan re-integreren. Wanneer het UWV denkt dat er nog wel mogelijkheden zijn, zal ik dus MOETEN starten met re-integratie.

Ondertussen ben ik thuis een weg aan het zoeken tussen inspanning en ontspanning. Wat voor mij kort door de bocht betekend een weg zoeken tussen wakker zijn en slapen. Want wat voor mij geld als ontspanning betekend tegelijkertijd ook inspanning. Gelukkig merk ik wel een verbetering sinds ik met de nieuwe medicatie ben begonnen. De scherpe kantjes worden er een beetje vanaf gehaald over het algemeen en ik kan het wat langer volhouden tot een volgende rust / slaap pauze. Nou lijkt dat voor de meeste mensen niet zo heel bijzonder, maar voor mij is dit al een enorme stap.

Wat is er nou aan de hand?

In mijn vorige bericht heb je kunnen lezen dat ik 2e paasdag 2010 ineens erg duizelig werd en dat het maar niet over ging.

Ja, oke de heftigheid veranderde, maar helemaal duizelvrij ben ik sindsdien nooit meer geweest. Nooit? Nee nooit….. Eerlijk is eerlijk, de ene dag is erger dan de andere, maar het gevoel van constant op een boot staan, dronken zijn, het gevoel dat je krijgt als je dat spelletje waarbij je 10 rondjes om een pion of iets dergelijks moet draaien hebt, uit de achtbaan komt, uit de draaimolen komt en ga zo maar door, is nooit meer weg gegaan.

De afgelopen jaren ben ik een kei geweest in het verbergen van de klachten voor de buitenwereld. Artsen wisten niet waar het vandaan kwam en dus werd het op psychisch gegooid. Ga maar naar een therapeut en ga daar maar eens praten, er zal vast veel onverwerkte emoties zitten. Want tja een verleden had ik wel van veel pesten en dat gaat je niet in de koude kleren zitten uiteraard. maar ook die gesprekken bij de psycholoog hielpen niet. En maar weer terug naar de huisarts, die het ook niet meer wist. Uiteindelijk heb ik in de afgelopen 8 jaar verschillende artsen en therapeuten gezien waaronder een KNO arts en neuroloog (die werkten samen op de duizeligheidspoli in het ziekenhuis) en concludeerden restverschijnselen van de ontsteking die ik net had gehad en dat zou nog weg trekken, 3 psychologen, een nei-therapeut, massage therapeut, acupuncturist, slaapcoach, praktijkondersteuner, natuurgeneeskundige arts, medium en fysiotherapeut gezien, maar mijn duizeligheid is er niet om verandert. Helaas…..had het er graag voor over gehad. Ondertussen raakten ook mensen in mijn omgeving achterdochtig, want tja op het oog zie je niks aan me. Ik loop redelijk normaal, kan fietsen, kan mijn zoontje optillen en met hem dansen, ik sta gezellig te praten op het schoolplein…..stelt ze zich niet gewoon aan? En tja dat ging ik op een gegeven moment zelf ook geloven waardoor ik maar niet meer zei dat ik duizelig was en alles maar gewoon deed. Met alle gevolgen van dien. Januari 2018 kwam ik weer thuis te zitten (we hebben inmiddels uitgerekend dat ik van de 8 1/2 jaar duizelig ik er 4 van in de ziektewet had gezeten door deze klachten) Ik kon alleen nog maar huilen en de wereld ging alle kanten op. Uiteindelijk kreeg ik een gesprek met de arbeidsdeskundige, want tja weer ziek… het houd een keertje op natuurlijk. Gelukkig nam deze man mij uiterst serieus en gaf aan dat hij in zijn hele loopbaan nog nooit iemand met duizeligheid had gesproken waarbij het puur psychisch was…..hij adviseerde mij om mijn ogen eens goed te laten controleren en een second opinion aan te vragen. Dat heb ik gedaan en in mei 2018 kwamen we er in Utrecht eindelijk achter dat ik me die ruim 8 jaar niet had aangesteld. Er was een serieuze medische oorzaak. Mijn beide evenwichtsorganen zijn blijvend beschadigd, door de ontsteking en daar zal ik mee moeten leren leven…

Mijn allereerste bericht

Wauw, dit is spannender dan gedacht.

Vertellen over je privé leven en iedereen kan dat lezen…ja duh dat is de bedoeling toch van een blog? Ja dat klopt, maar toch is het best een spannend idee dat iedereen het leest EN er wat van vind…

Om te beginnen; ik ben Madelon, wonend in het oosten van het land met mijn vriend, zoontje van 4 en onze Duitse herder.

In 2002 heb ik mijn diploma onderwijsassistent behaald en ben ik aan de slag gegaan in het speciaal onderwijs. 

Eind 2007 ging ik op mezelf wonen en na een half jaar daar gewoond te hebben leerde ik mijn vriend kennen. Een jaar later trok ik bij hem in en op de 11e van de 11e leverde ik mijn sleutels in van mijn appartement en zo kon ons avontuur beginnen.

Helaas werd dat een iets ander avontuur dan we beiden voor ogen hadden.

2e paasdag 2010, we zaten rustig aan ons paasontbijt toen ik uit het niets enorm begon te duizelen. Geen enkel beeld was normaal. Ik zeg tegenwoordig nog wel eens ‘villa volta’ is er niks bij.  Het bleek een ontsteking op mijn evenwichtsorgaan, konden ze niks aan doen en moest vanzelf weer over gaan…..en daar zit de clou van het hele verhaal   … … …. het ging niet over…